Charakterystyka Gminy

Charakterystyka Gminy

Gmina Otyń położona jest w zachodniej części kraju, w południowo wschodniej części województwa lubuskiego na Nizinie Nowosolskiej. Wraz z sześcioma gminami współtworzy powiat nowosolski. Obszar gminy ogółem wynosi 9 163 ha, w tym użytki rolne zajmują 4 304 ha, tj. 39,0 % powierzchni, a lasy zajmują powierzchnię 4 100 ha, tj. 42,0 %. Przez teren gminy przepływa rzeka Odra i Śląska Ochla.

Siedzibą władz gminy jest Otyń. Powierzchnia administracyjna wynosi 92 km2. W skład gminy wchodzi 8 wsi sołeckich i 9 miejscowości Otyń, Bobrowniki, Borki (osada), Modrzyca, Zakęcie, Konradowo, Ługi, Czasław i Niedoradz. Od północy graniczy z gminą Bojadła i gminą Zabór, od wschodu z gminą Nowa Sól i miastem Nowa Sól (siedzibą powiatu), od południa z gminą Kożuchów, a od zachodu z gminą Zielna Góra.

Przez teren gminy, z północy na południe, przebiega droga A-3 relacji Zielona Góra – Wrocław, a w przyszłości przewidywana jest budowa drogi szybkiego ruchu. Przez gminę Otyń przebiega linia kolejowa relacji Szczecin – Zielona Góra – Wrocław (stacja kolejowa w Niedoradzu) oraz nieczynna już linia kolejowa relacji Nowa Sól – Wolsztyn. Odległość ok. 70 km dzieli gminę Otyń od granicy polsko–niemieckiej. Gmina Otyń posiada połączenia PKS z takimi miastami regionu jak: Zielona Góra i Nowa Sól.

KRAJOBRAZ

Gmina Otyń położona jest na pograniczu dwóch mezoregionów Wału Zielonogórskiego i Pradoliny Głogowskiej. Wał Zielonogórski zajmuje północną część gminy i położony jest na wysokości 75 - 125 m n.p.m., stanowi rozległy pofałdowany garb o wysokości względnej 5 - 10 m o przeważających spadkach 5 - 8%. W ramach tego mezoregionu wyróżniają się cztery formy:mapa

  • pagóry strefy moreny czołowej o wysokości 5-10 m, charakteryzują się znacznym rozdolinieniem, wysokości bezwzględne mierzy się w przedziale
  • 100 – 125 m n.p.m.,
  • wysoczyzna morenowa płaska, stanowi łagodnie zafalowaną powierzchnie o spadkach do 3%, położona jest na wysokości 75 - 100 m n.p.m.,
  • krawędź wysoczyzny o wysokości 10 - 30 m ponad dno doliny Odry i spadkach od 5 - 30%,
  • niewielkie dolinki boczne wciosowe lub nieckowate o szerokości od 150 m i głębokości wcięcia sięgających kilka metrów.
  • Pradolina Głogowska położona jest na wysokości 60 – 70 m n.p.m. i stanowi płaską powierzchnię o spadkach nie przekraczających 3%. W ramach tego mezoregionu wyróżnić można pięć form:
  • terasa akumulacyjna górna będąca płaską powierzchnią na wysokości
  • 65 - 75 m n.p.m. i około 4–10 m ponad dno doliny rzeki Odry,
  • terasa akumulacyjna średnia w postaci bardzo rozległej płaskiej powierzchni położonej na wysokości 65–75 m n.p.m., oraz 2–5 m ponad dno doliny rzeki Odry,
  • terasa akumulacyjna denna zalewowa doliny rzeki Odry położona w przedziale wysokościowym 60–65 m n.p.m., oraz 1–3 m ponad średni poziom wody w rzece,
  • wydmy w formie wydłużonych pagórów o wysokości 2–3 m w większości utrwalone zielenią wysoką,
  • obniżenie dolinne i dna rynien o kształcie nieckowatym o niewielkim zagłębieniu 0,5 - 1 m i szerokości do 1 km.

Walory krajobrazowe stanowią podstawę rozwoju funkcji wypoczynkowych, które pozostają w ścisłej zależności od warunków środowiska przyrodniczego. Do tych walorów zalicza się ukształtowanie terenu, wody powierzchniowe i szatę roślinną. Obszar gminy Otyń leży na Nizinie nowosolskiej. Od wschodniej strony graniczy ona z rzeką Odrą, a południowa i północna część pokryta jest lasami. Odra ze swoim dorzeczem oraz dopływem Śląskiej Ochli tworzą przepiękną, malowniczą krainę będącą rajem dla wędkarzy. Wody zakoli i staro rzeczy Odry kryją w sobie 33 gatunki ryb, do których należą m.in.: ogromne sumy, szczupaki, sandacze, leszcze, karpie i inne. Kompleksy leśne przetrwały do naszych czasów prawie w naturalnym stanie, bez większego wpływu działalności człowieka. Występują tu dwa rezerwaty przyrody „Bukowa Góra” i „Bażantarnia”. Na tym obszarze żyje wiele zwierzyny łownej, dlatego tereny te są również atrakcyjne ze względu na możliwości organizowania polowań przez działające tutaj koła łowieckie.

[Rozmiar: 8101 bajtów] [Rozmiar: 6951 bajtów]

Rezerwat leśny „Bażantarnia” jest fragmentem lasu naturalnego. Został utworzony w 1959 r. na powierzchni 17,86 ha w odległości 1 km na północny zachód od Otynia, po lewej stronie szosy prowadzącej do Niedoradza. Nazwę swą wywodzi z przedwojennego okresu, kiedy to w części południowej lasu, ówczesny właściciel tego terenu prowadził hodowle bażantów, którą obecnie stara się odnowić. Rezerwat utworzono ze względów dydaktyczno-naukowych dla ochrony pierwotnego lasu naturalnego o charakterze puszczańskim, który na tych obszarach stanowi już swoistą rzadkość. W rezerwacie ochroną objęto dwa gatunki boru: bór mieszany sosnowo-dębowy i bór dębowo-świerkowy o naturalnym pochodzeniu. Rośnie w nim 12 dębów uznanych za pomniki przyrody - wiek każdego drzewa wynosi ponad 250 lat. Oprócz wymienionych gatunków drzew w rezerwacie rosną: modrzewie, daglezje, jodły, brzozy, graby oraz lipy. Rezerwat stanowi naturalną ostoję dla płazów, gadów i licznych ptaków do których należą: dudek, wilga, kowalik, kraska, sojka i myszołów, a także ssaków, takich jak: kret europejski, jeż i ryjówka. Jest dogodnie usytuowany, z oznaczonym parkingiem leśny.

Na podstawie : Rocznik statystyczny województwa lubuskiego

 

bip  
uczen_na_piatke_ 
uczen_najlepsza 
wyrownywanie_szans 

Lubuskie warte zachodu

 logo_pion
orlik2012
 
Kamerka na Rynku Otynia
 
Związek Międzygminny Eko-Przyszłość